برای همیشه به یاد ماندنی، برای همیشه دلتنگ یادت همیشه با ماست، همیشه به یادت هستیم

علی، که ریش خاکستری بلندش او را مسن‌تر از سنش نشان می‌دهد، در زندگی سابق خود استاد هنر در دانشگاه تهران بود. تا اینکه یک روز، او به اندازه کافی از این وضعیت خسته شد – به اندازه کافی از اینکه نمی‌توانست وقت خود را به اشتیاقش برای اسب‌ها و هنرهای رزمی ایرانی اختصاص دهد، به اندازه کافی از اینکه ساعت‌ها در ترافیک‌های پایتخت ایران می‌نشست.

علی پس از یادگیری سوارکاری در کودکی، آرزو داشت که بتواند هر روز سوار اسب شود و وقت خود را در طبیعت بگذراند. او سرانجام پس از سال‌ها به تعویق انداختن رویاهایش، در سال ۲۰۱۴ تصمیم قاطعی گرفت و شهر، شغل، خانواده و دوستانش را ترک کرد تا در اصطبل‌های دامنه کوه‌های البرز کار کند.

«وقتی تهران را ترک کردم، بسیاری از دوستانم مرا نادیده گرفتند. خانواده‌ام از من می‌خواستند که اسب‌ها را رها کنم و به تهران برگردم تا یک زندگی عادی داشته باشم. زندگی جدید من برای آنها بسیار غیرمتعارف بود و آنها نمی‌توانستند درک کنند که این موضوع چقدر برای من مهم است.
[…] اما اکنون من از همیشه به دوستان واقعی‌ام نزدیک‌تر هستم. وقتی یکی از آنها مرا ‘برادر’ صدا می‌کند، می‌دانم که واقعاً منظورش همین است.»

در دامنه‌های این رشته کوه طولانی، که ارتفاع آن به بیش از ۵۶۰۰ متر می‌رسد، افراد ثروتمند تهرانی اسب‌های خود را در این اصطبل‌ها نگهداری می‌کنند – صرف نظر از اینکه سوارکاری بلد باشند یا نه. این به این دلیل است که در ایران، داشتن یک اسب اصیل عربی نشانه ثروت است، اما سوار شدن بر این اسب‌های خونگرم با انرژی پر جنب و جوش و در عین حال عصبی، کاری نیست که هر سوارکاری از عهده آن برآید.

علی وظیفه دارد با کمک نیم دوجین کارمند، که بیشتر آنها اهل کشور همسایه، افغانستان هستند، از حدود چهل اسب مراقبت کند. او در ازای آن، غذا و مسکن دریافت می‌کند. به محض اینکه کارش تمام می‌شود، به سمت کوه‌ها راه می‌افتد، گاهی اوقات برای چند روز متوالی. «این کوه‌ها پادشاهی من هستند؛ سوار بر اسب! می‌توانم به هر کجا که بخواهم بروم. برای من، اینگونه است که بیشترین بهره را از زندگی می‌برم.»

او سحرگاه از خواب بیدار می‌شود و تمرینات خود را قبل از ساعت ۱۰ به پایان می‌رساند و سپس در ساعت ۵ بعد از ظهر دوباره سوار زین می‌شود.
هنگامی که خورشید در بالاترین نقطه خود قرار دارد و دما اغلب در تابستان از ۴۰ درجه سانتیگراد فراتر می‌رود، علی، مانند همه افراد دیگر در اینجا، در سایه درختان میوه چرت می‌زند. وزش باد خاک تیره و خشک را بلند می‌کند و آن را در ابرهایی از گرد و غبار به اطراف می‌چرخاند. نور درخشان باعث می‌شود احساس کنید که در یک نقاشی هستید، انگار که گرمای محو شده، مناظر و پوشش گیاهی را در جای خود منجمد کرده است.
اصطبل‌هایی که علی در آن کار می‌کند از چندین ساختمان بلند تشکیل شده است که در درون خود یک واحه کوچک را پنهان کرده‌اند. فقط صدای خش خش برگ‌ها روی درختان سکوت را می‌شکند. هر از گاهی، یک زردآلوی نارس از درخت خود می‌افتد و بر اثر دمای بالا به زمین می‌رسد. سایه‌ای که توسط درختان اطراف ارائه می‌شود، امن‌ترین شرط برای خنک ماندن در این گرمای شدید است.

خوشبختانه، شب‌ها خنک است و غذایی که سرو می‌شود بسیار خوشمزه است. صبحانه شامل نان‌های گرد بزرگ کنجدی، کره، عسل و میوه‌های تازه است که با چای سیاه داغ سرو می‌شود. وعده‌های غذایی اغلب حول محور برنج همراه با بادمجان سرخ شده در سیر، سیخ‌های بره و ماست شیر بز می‌چرخند. یک لذت واقعی برای کام.